Patron miesiąca


Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Apostolowie: Piotr i Paweł

Kościół Powszechny już od 258 r. obchodził święto obu Apostołów Piotra i Pawła 29 czerwca, zarówno na Zachodzie, jak i na Wschodzie. Obaj Apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie, obaj w tym mieście oddali swoje życie dla Chrystusa (ok. 67 roku) i w Rzymie znajdują się ich relikwie oraz bazyliki-sanktuaria poświęcone ich czci. Po tzw. edykcie mediolańskim cesarza Konstantyna Wielkiego (313 r.) ciało św. Piotra przeniesiono do nowo wybudowanej bazyliki na jego grobie, na wzgórzu Watykańskim, gdzie był ukrzyżowany, według świadectwa Orygenesa, głową w dół na własną prośbę, gdyż czuł się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus. Ciało św. Pawła również przeniesiono na miejsce jego męczeństwa (Aquae Salviae za Bramą Ostyjską w Rzymie), gdzie cesarz wystawił ku jego czci wspaniałą bazylikę.

 

Św. Piotr Apostoł (pierwszy papież, zostawił dwa listy, które należą do ksiąg Pisma świętego Nowego Testamentu; jest patronem m. in. diecezji w Rzymie, Berlinie, Lozannie; miast: Awinionu, Biecza, Duszników Zdroju, Frankfurtu nad Menem, Genewy, Hamburga, Nantes, Poznania, Rygi, Rzymu, Trzebnicy; a także jest patronem blacharzy, budowniczych mostów, kowali, kamieniarzy, marynarzy, rybaków, zegarmistrzów).

 

Tam, gdzie kończą się możliwości człowieka, dopiero rozpoczyna się dzieło Boga. „Moc w słabości się doskonali”, przypomina nam wciąż Apostoł Narodów. Paradoksalnie, prześladowania apostołów i ich uczniów, rozszerzają horyzonty i wytyczają nowe sposoby i miejsca misji ewangelizacyjnej Kościoła.

 

Pozostawienie Jerozolimy, „która nie poznała czasu swego nawiedzenia” i jej zburzenie w 70 r. przez wojska rzymskie, wytycza kolejny, ważny okres działalności apostolskiej. Piotr, cudownie uwolniony „z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwali Żydzi” zaczyna głosić Ewangelię w Antiochii a potem w Rzymie – sercu imperium. Szymon, syn Jony, zanim stanie się Piotrem – Skałą Kościoła i pierwszym papieżem, czyli widzialnym zastępcą Chrystusa na ziemi, będzie musiał przejść długą i trudną drogę oczyszczenia i nawrócenia.

 

„Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił”. Refren psalmu 34, doskonale oddaje głęboki sens pielgrzymki wiary Szymona – Piotra. Twardy i porywczy rybak znad jeziora Galilejskiego, powołany przez Jezusa z Nazaretu, staje się jednym z Jego najbliższych i najbardziej uprzywilejowanych uczniów. Zawsze pierwszy, zawsze bardzo odważny i szybko chwytający za miecz w obronie swojego umiłowanego Mistrza.

 

To Bóg Ojciec wybrał i wskazał zastępcę Swojego Syna na ziemi, a Jezus Chrystus, Syn Boga, potwierdził ten wybór uroczyście i publicznie: „Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej Opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego”. Brzemienne w skutkach słowa uroczystej inwestytury Szymona Piotra na widzialnego zastępcę Jezusa Chrystusa na ziemi zostały umieszczone genialną ręką Michała Anioła u podstawy wspaniałej kopuły wieńczącej Bazylikę św. Piotra na Watykanie.

 

 

Św. Paweł Apostoł (jest autorem 13 listów włączonych do ksiąg Nowego Testamentu oraz patronem licznych zakonów, miast: Awinionu, Berlina, Biecza, Frankfurtu nad Menem, Poznania, Rygi, Rzymu, Saragossy oraz marynarzy, powroźników, tkaczy).

 

W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Podobną, długą i trudną pielgrzymkę wiary musiał przejść Szaweł – Paweł z Tarsu. Gorliwy Izraelita, w imieniu tego samego Boga, najpierw krwawo prześladuje wyznawców Chrystusa. Potem „zrzucony z siodła” swoich błędnych przekonań spotyka Tego, którego prześladował – Jezusa Chrystusa. Nowo nawrócony i ochrzczony Paweł zostaje wybrany przez Boga na Apostoła Narodów. On, pobożny Żyd, gorliwy Faryzeusz a obecnie Apostoł Jezusa idzie odważnie do pogan z aprobatą Piotra i innych Apostołów, którzy na tzw. I Soborze Kościoła Powszechnego w Jerozolimie (49-50 r.) orzekli, że należy głosić Ewangelię i pozyskiwać dla Chrystusa także pogan oraz na nawróconych z pogaństwa nie należy nakładać ciężarów prawa mojżeszowego (Dz 15, 6-12). Od tej pory św. Paweł rozpoczyna swoje cztery wielkie podróże apostolsko-misyjne. Wśród niebezpiecznych przeszkód na lądzie i na morzu, prześladowany, bity i wielokrotnie kamienowany, przemierza obszary Syrii, Małej Azji, Grecji, Macedonii, Italii i prawdopodobnie Hiszpanii, zakładając wszędzie gminy chrześcijańskie (Kościoły lokalne) i wyznaczając w nich swoich zastępców (starsi – biskupi).

 

Św. Paweł też musiał odbyć wiele wewnętrznych walk, by w końcu stwierdzić, że będzie „głosić tylko Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego”. Wiemy dobrze, że nie tylko głosił Ewangelię, ale również był dla niej prześladowany i więziony. Tam, gdzie nie mógł osobiście przybyć pisał wspaniałe listy ewangelizująco-duszpasterskie. Św. Paweł jest autorem 13 listów włączonych do ksiąg Nowego Testamentu.

 

Odważne i bezkompromisowe trwanie przy Jezusie Chrystusie stanowi fundament misji ewangelizacyjnej każdego chrześcijanina. Z głoszeniem Dobrej Nowiny związana jest również ewangeliczna metoda nauczania „w porę i nie w porę”, wykazywanie błędów – w razie potrzeby, pouczanie i cierpliwe podnoszenie na duchu tych, co błądzą, tych, którzy odeszli od „zdrowej nauki” lub odwrócili się od prawdy i skłonili swoje uszy ku „zmyślonym opowiadaniom”.

 

 

Nagrodą każdego Apostoła jest dobrze spełniony obowiązek, powołanie i życie z wiary:

 

„W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego” (2 Tm 4, 7-8).